انسان در زندگی فردی و اجتماعی خودش لاجَرَم نیازمند اصول ، قوانین و مقرراتی است و زندگی بدون قانون تبدیل به همان چیزی میشود که قبلا عرض شد ، زندگی بدون قانون نتیجه اش جنگل میشود که هر کس هر کار خواست بکند ،  ولی هر انسانی با عقل خودش به این پی میبرد که انسان هم باید منافع نوعی اش حفظ شود و هم منافع شخصی اش و این حفظ منافع صورت نمیگیرد مگر با یکسری قوانینی که مناسب طبع انسانی باشد .یک سوالی که اینجا مطرح میشود این است که چگونه این قوانین را پیدا بکنیم ؟ جواب روشن است ، عده ای از نمایندگان مردم دور هم دیگر جمع میشود و این قوانین را وضع میکنند یا یک عده ای خود مختار این کار را میکنند و یا همه مردم این کار را میکنند و یا یک شخصی از جایی دیگر این کار را میکند و صورت هایی به این شکل . اما با یک نگاه عادی با این نوع قانون گذاری ها پی میبریم که بشر نمیتواند برای بشر قانون وضع بکند چرا ؟ چون تاریخ جواب میدهد به این شکل : تبعیض های نژادی ، تبعیض های اقتصادی، تبعیض های فرهنگی ، تبعیض های جنسیتی ، تبعیض های سیاسی و... یا از بحث تبعیض ها که بگذریم به بحث ناعدالتی های میرسیم که اگر به آن نپردازیم هم مشخص است ، ناعدالتی های مالیاتی و ویژه خواری ها و امثال اینها ثمرات قوانینی است که بشر برای بشر وضع کرده است و این قوانین نارسایی خودش را به همه نشان داده است. انسانی که ممکن الخطاست و احتمال خطا در او وجود دارد آیا میتواند برای دیگران تصمیم بگیرد بدون اینکه منافع شخصی خودش را در نظر بگیرد ؟ این اشکالاتی که در بالا ذکر شد همه بخاطر منفعت طلبی قانون گذار ها بوده یا اگر هم منفعت طلبی آن ها نبوده لااقل میگذاریم پای اینکه اندیشه ای پشت این قوانین نبوده است . آیت الله خامنه ای میفرمایند : مراكز

گاهی اوقات یکسری افکار به ذهن میخوره که اگر پرورشش بدیم خیلی مفید و کار آمد از کار در میاد فقط لازمش اینه که برای افکارمون ارزش قائل باشیم روزانه 70 هزار فکر در مغز ما در رفت و آمد هست اگر بتونیم کنترل کنیم که بهتر ولی اگر هم نشد اون فکر های نابش رو حفظ کنیم و یادداشت کنیم و ازشون استفاده کنیم .محمد علی هستم نوشته هایی که مشاهده میکنید اثرات همین تفکرات ثانیه ای هست امیدوارم مورد پسند شما خواننده عزیز باشد

ایدئولوژیست'>ایدئولوژیست های ایدئولوژی اسلامیهمانطوری که هر شیء در دنیا صانع و خالقی دارد ، هر تفکری هم متفکری دارد . در مسائلی همچون مکتب و ایدئولوژی هم به همین شکل است ، یعنی مکاتب هم پدید آورنده ای دارند ، مثلا مکاتب موجود را یک بررسی بکنیم متوجه میشویم که مثلا : مارکسیسم را ... بوجود آورده است پس همانطوری که هر چیزی پدید آورنده ای دارد مکتب هم پدید آورنده ای دارد . خالق هر چیز هم مالک آن است و هم مدیر آن . برای مثال : شخصی ماشینی را ساخته است پس مدیر و هدایت کننده آنهم میشود. مکاتب را هم کسانی بوجود آوردند که رهبر آن مکاتب خودشان خواهند بود . مکاتب مادی همگی ساخته ذهن انسان هاست و به تبع مدیر آن ها هم انسان ها خواهند بود . اما مکتب اسلام چون صانع و پدید آورنده این مکتب خداوند است آن را به خدا نسبت میدهیم و چون ما مستقیم نمیتوانیم به او در ارتباط باشیم پس باید حتما کسی باشد که این مکتب را برای ما روشن و تبیین بکند . پس در حقیقت ما فقط واسطه را میبینیم نه پدید آورنده را . نبرد ایدئولوژیک دقیقا همانند یک جنگ واقعی است ، جنگ واقعی نیازمند یک فرمانده برای مدیریت و فرماندهی جنگ و نیروها و ... است . دقیقا همین فرمانده را در نبرد ایدئولوژیک نیازمندیم . ایدئولوژی اسلامی یک تفاوتی با دیگر مکاتب دارد و آن این است که فرماندهان و ایدئولوژیست های این جنگ از طرف صانع انتخاب میشوند و همین امر سبب میشود که هیچ مکتبی توانایی مقابله با مکتب اسلام را نداشته باشد . پیامبر گرامی اسلام و 12 امام بعد از ایشان همان فرماندهان این نبرد هستند که میتوانند جامعه را به بهترین شکل ممکن هدایت به سمت سعادت اخروی و رفاه دنیوی کنند . اما هر کدام از این امام ها در برهه زمانی خودشان چندین راهبرد اصولی به بشریت ارائه کردند